मर्यादित महिनवारी संसदको मूल मुद्दा बन्नुपर्नेमा सांसदहरु एकमत

काठमाडौ । महिनावारीसँग जोडिएका सबै विभेदलाई हटाएर मर्यादित बनाउन संसदको हस्तक्षेपकारी पहल आबश्यक रहेको सांसदहरुले बताएका छन् । महिनावारीलाई विभेदका रुपमा व्यवहारगर्दा जनसंख्याको आधा हिस्साले अमर्यादित र असुरक्षित जीवन गुजार्न बाध्य भएकाले संसदले चासो लिनुपर्नेमा उनीहरुको जोड थियो । राधा पौडेल फाउन्डेशन, मर्यादित महिनावारी ग्लोबल साउथ कोलिजनले शुक्रबार काठमाडौमा गरेको सांसदहरुसँग मर्यादित महिनावारी संवाद कार्यक्रममा सांसद, विज्ञ र सरोकारवालाहरुले बनेका नीतिको कार्यान्वयन गर्नुपर्ने र आबश्यक नीति बन्नुपर्नेमा जोड दिए ।

पूर्व परराष्ट्रमन्त्री तथा राष्ट्रियसभाका सांसद डा. विमला राई पौड्यालले महिनावारीलाई मर्यादित बनाउन संसदमा बहस हुनुपर्ने बताइन् । महिनावारीलाई सांसदहरु आफैले पनि विभेद गर्ने गरेको उल्लेख गर्दै सांसद पौड्यालले महिनावारीसँग जोडिएका नीति, कानुन, निर्देशिकाको समिक्षा गरेर संसदले एकीकृत कानुन बनाउनुपर्नेमा जोड दिइन ।

कतिपय सांसदहरुले दोहोरो चरित्र देखाउने गरेको हुँदा कतिपय बनेका कानून र बन्दै गरेका नीति नियमहरु पनि प्रभावित हुने गरेको पौड्यालको तर्क थियो । महिनावारीकै कारण महिलाहरु दोस्रो दर्जाको नागरिक बन्नुपरेको पीडादायी अवस्थामा सांसद र संसद नबोले कसले बोल्ने भन्दै उनले प्रश्न गरिन । महिनावारी हुँदा गरिने विभेदले महिलाको मर्यादापूर्वक बाँच्न पाउने अधिकार हनन् भएको हुँदा सांसदहरुले अब संसदमा प्रजनन स्वास्थ्यसँगै मर्यादित महिनावारीको लागि पहल गर्नुपर्नेमा जोड दिइन । संवाद कार्यक्रममा मर्यादित महिनावारीका अन्तर्राष्ट्रिय अभियन्ता डा. राधा पौडेलले कार्यपत्र प्रस्तुत गर्दै विश्वभरी महिनावारीलाई विभेदको व्यबहार गर्ने गरेको तथ्याङ्क पेश गरिन । ९३ प्रतिशत घरेलु हिंसा घरभित्र हुने गरेको र त्यसको मूल कारण महिनावारीको विभेद रहेको उनको दावी थियो ।

‘नेपालको संविधानमा उल्लेख भएका मौलिक अधिकारका धाराहरूः खानाको अधिकार, शिक्षाको अधिकार, स्वास्थ्यको अधिकार, बासको अधिकार, मर्यादापुर्वक जिउन पाउने अधिकार, छुवाछुत विरूद्धको अधिकार, महिलाको हकको अधिकार, समानताको अधिकार सबै महिनावारीको विभेदले बन्चित भएका छन्’ पौडेलले भनिन, ‘यी सबै अधिकारहरू चाहिँ महिनावारी भएको बेलामा बार्ने चलनले हनन भएको अवस्था हुँदा पनि संसदमा प्रश्न नउठ्नु आश्चर्यको विषय हो । ’

सांसदहरुको प्रतिवद्धता कार्यक्रममा सहभागि सांसदहरुले महिनावारी विभेदलाई मानवअधिकार, संविधानको उल्लंघन र अपराधसँग जोडेर नहेरेकाले समस्या भएको बताए । अब महिनावारीलाई मर्यादित बनाउने सवाल संसद र संसदीय समितिमा लैजाने प्रतिवद्धता पनि जनाए ।  सांसद शोभा ज्ञवालीले अहिलेसम्म बनेका कानुनको कार्यान्वयन र बन्नुपर्ने कानुनका लागि संसदको मुद्दा बनाउने प्रतिवद्धता जनाइन ।   सांसद प्रतिक्षा तिवारीले महिनावारी छुवाछुत मुक्त र भेदभाव रहित बनाउन सांसदहरुको अहम भूमिका खेल्नुपर्ने बताइन ।

सांसद दीपा शर्माले महिनावरी विभेद सुदूर र कर्णालीको मात्रै विषय बनाउनु दुभाग्र्यपूर्ण भएको र काठमाडौंमा घरघरमा छाउपडी गोड रहेको तर्क गरिन ।

राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीका सांसद इन्दीरा चापागाई र लक्ष्मी तिवारीले मर्यादित महिनावारी सबैको साझा सवाल भएकोले मानव अधिकार रक्षाका लागि पनि राजनीतिक नेतृत्वले उदाहरणका रुपमा काम गर्नुपर्नेमा जोड दिए ।   सांसद कल्पना मियाँले महिला वालवालिका मन्त्रालयले बनाएको निर्देशिका नीति खोजीगर्ने र संसदीय समितिको छलफलको विषय बनाउने प्रतिवद्धता जनाइन ।

सांसद सीताकुमारी राना, सम्झना थपलिया, ईश्वरी घर्ती, गोमालाभ सापकोटा, सरीता भूषाल, प्रजिता गुप्ता, शान्ति श्रेष्ठ लगायतले अब महिनारीलाई मर्यादित बनाउने र विभेदन अन्त्यगर्ने विषयलाई छलफल सुरु गर्ने प्रतिवद्धता जनाए ।   अधिवक्ता शशी बस्नेतले महिनावारी विभेद कानून विरुद्धको अपराध भएकाले त्यसलाई संसदले चासो पूर्वक हेर्नुपर्ने बताइन । ‘सांसदहरुले नै थोरै छ, खास छैन, यो यो मात्रै बार्ने गरिन्छ भनेको सुनियो’ बस्नेतले भनिन्, ‘सांसदहरुले नै त्यसरी प्रस्तुत भयो भने कानुन कार्यान्वयन कसरी सहज होला ? जतिसुकै विभेदन भएपनि त्यो विभेदन हो, अपराध हो । कानुनले त्यसरी नै हेर्छ । ’

संयुक्त राष्ट्रसंघको एउटा तथ्यांक अनुसार, विश्वमा ५० करोड महिला तथा किशोरीलाई आफ्नो महिनावारी व्यवस्थापनका लागि पर्याप्त सरसामानको पहुँच छैन । महिनावारी स्वास्थ्यको सुविधाबाट पनि वञ्चित छन् । नेपालमा ९८ प्रतिशत महिलान्यूनतम मानवीय आवश्यकतासमेत परिपूर्ति हुन नसकेको यो अवस्थालाई राष्ट्रसंघले रजस्वला गरिबीका रूपमा परिभाषित गरेको छ । आगामी डिसेम्बर ८ मा मर्यादित महिनावारी दिवस मनाइदैछ ।

मर्यादित महिनावारी अभियानमा सक्रिय समीर

परासी — पश्चिम नवलपरासीस्थित सुनवल–५ का २४ वर्षीय समीर परियार सधैं प्याड लिएर हिँड्छन् । गाउँघर, साथीहरूसँग घुम्न जाँदा वा कुनै कार्यक्रममा सहभागी हुँदा उनको साथमा प्याड कहिल्यै टुट्दैन । जन्मदिनको उपहारमा पनि केटी साथीका लागि प्याड तथा प्याड बनाउन आवश्यक सामग्री दिने गर्छन् ।

मर्यादित महिनावारी प्रवर्द्धन गर्ने र घरलाई महिनावारीमैत्री बनाउनुपर्छ भन्ने अभियानमा समीर ५ वर्षदेखि सक्रिय छन् । उनी जहाँ जान्छन्, महिनावारीको विषयमा बोल्न हिच्किचाउँदैनन् । बरु उल्टै छोरा मानिस भएर पनि महिनावारीको विषयमा बोल्ने भनेर खिसीटिउरी गर्नेलाई सम्झाइबुझाइ गर्छन् ।

आफ्नै विद्यालयका किशोरी साथीहरूको समस्या देखेपछि यो अभियानमा लाग्न प्रेरणा दिएको समीर बताउँछन् । विद्यालय तहमा पढ्दै गर्दा केटी साथीहरू महिनामा तीन–चार दिन अनुपस्थित हुने गर्थे । कारण खोज्दै जाँदा उनले महिनावारी मुख्य कारण रहेको थाहा पाए । विद्यालयमा सहजै प्याड उपलब्ध नहुनु र महिनावारी हुँदा विद्यालय जान हुँदैन भन्ने सोचविरुद्ध लाग्न उनले आफूसँगैका साथीहरूलाई मर्यादित महिनावारीको अभियानमा सहभागी गराउन थाले । अहिले उनको यो अभियानमा धेरै युवा जोडिएका छन् ।

‘हामीले सबैभन्दा पहिला महिनावारी हुनुलाई स्वास्थ्य र सामाजिक प्रतिष्ठाका रूपमा लिनुपर्छ । महिनावारी सुरक्षित त हुनु नै पर्छ । मर्यादित पनि बनाउन आवश्यक छ,’ समीर भन्छन्, ‘महिनावारीको विषयमा आफूनजिकका आफन्त र साथीसँग ढुक्कले बोल्ने वातावरण बनाउनुपर्छ । हामी यो अभियानमा लागिरहेका छौं ।’ यो अभियानमा लाग्ने अभियन्ताहरू आफूसँग जुनसुकै बेला पनि प्याड बोकेर हिँड्ने गर्छन् । प्याडको प्रयोग महिनावारी हुँदा महिलालाई मात्र होइन, कहीँ कतै दुर्घटना हुँदा घाउबाट बग्ने रगत रोक्न पनि सहयोगी हुने उनी बताउँछन् ।

कोभिडको समय २०७७ सालमा ‘गिफ्ट फर गर्ल’ को नामबाट यो अभियान सुरु भएको हो । जसमा आफ्ना केटी साथीका लागि प्याड गिफ्ट गर्ने र घरमा नै कसरी सुरक्षित तवरले प्याड निर्माण गर्न सकिन्छ भन्ने तालिम दिइन्थ्यो । अहिले यो अभियान ‘मर्यादित महिनावारी, हामी सबैको जिम्मेवारी’ को नामले परिचित छ ।

यो अभियानमा जोडिएकाहरूले अभिभावकलाई महिनावारीको विषयमा बुझाउने गर्छन् । यो समयमा अन्य समयभन्दा आराम गर्नुपर्ने, पौष्टिक आहार खानुपर्ने र हौसला दिनुपर्ने सचेतना फैलाउने गर्छन् । पहिलो पटक हुने महिनावारीलाई उत्सवका रूपमा मनाउने, अरुको घरमा लुक्नुपर्ने, घाम र पुरुष देख्न नहुनेजस्ता कुरीतिविरुद्ध ग्रामीण बस्तीमा सचेतना फैलाउने काममा युवायुवती सक्रिय छन् । युवाको यो अभियानलाई प्रोत्साहन दिन सुनवल नगरपालिकाले मर्यादित महिनावारीबारे छलफल र सचेतनाका लागि आफ्नो बजेटमा नै कार्यक्रम समावेश गरेको छ । कान्तिपुरबाट

जलवायु न्याय र मर्यादित महिनावारी

ब्रह्माण्डलाई चलायमान राख्न अपरिहार्य महिनावारी प्राकृतिक वा जैविक प्रक्रिया हो । परिस्थितिअनुरूप महिनावारीसँग जोडिएका अभ्यासका बारेमा छलफल, अनुसन्धान गर्नुभन्दा पनि यसलाई कहिले नकारात्मक जस्तो अचम्म शक्तिका रूपमा स्थापित गर्दै त्यहीअनुरूप सोच र अभ्यास भएको देखिन्छ ।

मिन्सुरेटर (पाठेघर लिएर जन्मिएका) र नन–मिन्सुरेटर (पाठेघर नलिई जन्मिएका) व्यक्तिको तुलना गर्ने हो भने अनुसन्धान र छलफलमा मिन्सुरेटरका अधिकांश सवालले कम स्थान पाउने जगजाहेर नै छ ।

भूगोल, आर्थिक, राजनीतिक, सामाजिक, सांस्कृतिक, प्राविधिक आयामले महिनावारी अभ्यास प्रभावित भए पनि देखिने र नदेखिने, धेरै र थोरै, फरक–फरक नाम र स्वरूपमा संसारभर महिनावारी विभेद छ । महिनावारी विभेदले शक्ति र पितृसत्ता निर्माण गर्दै यसको चक्रीय रूपमा सामाजिकीकरण हुने भएकाले यो कुनै पाँच दिनको मात्र सवाल नभएर जीवनचक्रभरकै सवाल हो । शक्ति र पितृसत्ता निर्माण गर्दै यसको सामाजिकीकरण गर्ने भएकाले यसले मिन्सुरेटर र नन–मिन्सुरेटरबीच प्रभाव नपारेको कुनै क्षण नै हुँदैन ।

खासमा यसले लैंगिक मानक जस्तोः कसरी हिँड्ने, के लगाउने, के पढ्ने, को पढ्ने, कहाँ पढ्ने, किन पढ्ने आदि सबै कुराको निर्माण गर्छ । यहाँनेर लैंगिक असमानताका कारण विभेद भएको होइन महिनावारीलाई विभेदका रूपमा अभ्यास गरेकाले लैंगिक असमानताको निर्माण भएको हो भनेर बुझ्न नै ढिलो भएको हो । जति महिनावारी प्राकृतिक हो, त्यति जेन्डर होइन भन्ने पनि यस लेखको आशय हो । अर्थात्, जेन्डर नभनेर महिनावारी भनेको भए सायद हाम्रो समावेशिता सजिलो र छरितो हुन्थ्यो होला । महिनावारी विभेदको अभ्यास एक पटक होइन दर्जनौं पटक यौनिक र लैंगिक हिंसा हो । मानवअधिकारको परिभाषाका आधारमा विश्लेषण गर्ने हो भने कैयौं पटक मानवअधिकारको हनन हो । महिनावारी भएको वा महिनावारी सुक्दै गर्दा हुने विभेद/हिंसा महिनावारी विभेदको लाक्षणिक प्रभाव हो भने महिनावारी चक्रभर हुने विभेद/हिंसा महिनावारी विभेदको प्रणालीगत प्रभाव हो ।

झट्ट हेर्दा महिनावारी र जलवायु परिवर्तन प्राकृतिक हुन् । कृत्रिम तरिकाले वा हामी बाँचेको समाजले महिनावारीलाई विभेदको ट्याग लगाइदियो र जलवायु परिवर्तनलाई प्रतिस्पर्धात्मक औद्योगिकीकरणले तीव्र बनाइदियो । जलवायु परिवर्तन दिन दोब्बर रात चौब्बर भएर गयो र सिंगो दुनियाँलाई प्रभाव पार्न थाल्यो । महिनावारी विभेद मौनता, अज्ञानताको दलदलमा परेर मिन्सुरेटर र नन–मिन्सुरेटरबीचको खाडल झन्झन् फराकिलो हुँदै गयो । पहिलो र मुख्य कारणलाई सम्बोधन नगरेर, अन्य माध्यमबाट सम्बोधन गर्न खोज्दा लैंगिक असमानताको समस्या झन् जटिल बन्दै गयो । त्यसो त सम्बोधन गर्न कैयौं अभियान, नीति, कार्यक्रम नभएका होइनन् तर तिनको प्रभाव दीर्घकालीन र सर्वव्यापी हुन पाएन ।

कतै पानी सुक्नुको दोष मिन्सुरेटरलाई महिनावारी भइरहेका समयमा लगाउनु लाक्षणिक प्रभाब जस्तो देखिए पनि यो महिनावारी विभेदको प्रणालीगत प्रभाव हो । पानीको कुवा जलवायु परिवर्तन वा वन विनाशका कारण सुके होलान् । जहाँ महिनावारी हुने व्यक्ति र उसको गतिविधिलाई अशुद्ध, फोहोरका रूपमा प्रयोग गरिएको छ । कुवा सुकिसकेपछि डेढ घण्टा हिँडीहिँडी पानीको जोहो महिलाले नै गर्नुपर्छ भन्ने मनसाय वा चलन मिन्सुरेटरमाथि त्यही अशुद्ध, फोहोर रगतका कारण थोपरिएको कार्य विभाजन हो । पानीको उपलब्धता, सधैं नुहाउने बानी, सहजता भए महिनावारीको समयमा नुहाए हुन्छ ।

तर सकीनसकी महिनावारी भएकाले नुहाउनैपर्छ भन्नु फेरि पनि महिनावारीको रगतलाई अशुद्ध र फोहोर स्थापित गरिएकाले भएको हो । नत्र यौनांग र रगत व्यवस्थापन गर्न गरिएको सामग्री मात्रै सफा गरे पुग्छ । यदि गम्भीर किसिमको महिनावारी स्वास्थ्य समस्या (जुन करिब ५ प्रतिशतमा देखिन्छ) नहुँदो हो त मिन्सुरेटरले व्यवस्थापन गर्दा खासै कुनै समस्या मान्नु पर्दैन । मानिलिऊँ, मिन्सुरेटर ५ प्रतिशतभित्र परे भने रगत व्यवस्थापन गर्नै पनि नन–मिन्सुरेटरको सहयोग गर्न सक्थे । त्यो किन हुन सकेन ? महिनावारी भइरहेको समयमा भए पनि यो महिनावारी विभेदको प्रणालीगत प्रभावको परिणाम हो । गाईबस्तुलाई पानी व्यवस्थापनको जिम्मेवारी, यो आय नहुने वा घरायसी काम हो भनेर मिन्सुरेटरले मात्र जिम्मेवारी लिनुपर्छ भन्ने सोच फेरि पनि महिनावारी विभेदको प्रणालीगत प्रभाव हो ।

जलवायु न्यायको हालको पैरवीको एउटा पक्ष जलवायु परिवर्तनले स्वास्थ्य समस्या बढ्यो, लैंगिक असमानता बढ्यो, निर्णय प्रक्रियामा महिलाको सहभागिता कम भयो, लैंगिक समानताका लागि बजेट थोरै भयो भन्ने देखिन्छ । उही लयमा, जलवायु परिवर्तन वा न्याय भन्ने शब्द राखेका ब्यानरमा कार्यक्रम गर्नु फेरि अर्को भूल हुनेछ । किनभने हाम्रो पैरवीले असमान शक्ति निर्माण र पितृसत्ताको मूल निर्माणकर्ता महिनावारी विभेदको पहाड कोट्याउन सोचेको पनि छैन । अधिकांशले सोचेजस्तो यौन तथा प्रजनन शिक्षा, महिनावारी स्वास्थ्य वा व्यवस्थापनले महिनावारी विभेद हटाउन सकेको छैन । जुनसुकै परिवेशको जलवायु न्यायको अनुसन्धान र पैरवीमा मर्यादित महिनावारी (समाधान) वा महिनावारी विभेद (समस्या) लाई मूल प्रवाहीकरण गर्न सकियो भने मात्र संरचनागत रूपमा भएको विभेदलाई धक्का दिन सकिन्छ ।

अहिलेकै लयमा जलवायु परिवर्तनका कारण बढेको स्वास्थ्य समस्या सम्बोधन गर्न यथेष्ट बजेट आयो । धेरै महिलाहरूको नियुक्ति, युवा, आदिवासीको भूमिका बढाइयो भने पनि यसले तात्त्विक नतिजा दिँदैन किनभने असमान शक्ति निर्माण र पितृसत्ताको जग हल्लाउने पहल त भएकै छैन जुन अर्थपूर्ण जलवायु न्यायका लागि पूर्वसर्त हो । किनभने ७६ वर्ष लामो मानवअधिकारको अभियानदेखि दिगो विकास लक्ष्यसम्म आइपुग्दा पनि महिनावारी विभेदले ठाउँ पाएको छैन । जलवायु परिवर्तनले असर नगरेको कुनै त्यस्तो दुनियाँ छैन अनि मिन्सुरेटर नभएको कुनै दुनियाँ कल्पना गर्न सकिँदैन । त्यसैले जलवायु परिवर्तनमा चासो राख्ने सबैले मर्यादित महिनावारीका विषयमा पनि काम गर्नुपर्ने आवश्यकता देखिन्छ । कान्तिपुरमा प्रकाशित